Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

Όλοι οι οικονομολόγοι φωνάζουν δυνατά: Ανάπτυξη και παραγωγή κύριοι!!!


Ανάπτυξη και παραγωγή κύριοι!!!





Πολλές φορές κατά το παρελθόν φωνάζαμε δυνατά και τονίζαμε «Προσέξτε την ραχοκοκαλιά του έθνους, τους μικρομεσαίους που παράγουν πλούτο και θέσεις εργασίας».! Αλλά οι άνεργοι και οι απαίδευτοι «επαγγελματίες» πολιτικοί μας, παίρνοντας αδιακρίτως δανεικά για να εξυπηρετήσουν τον στόλο από τους ψηφοφόρους, σφύριζαν αδιάφορα. Και όταν χρειάστηκε να κάνουν κάτι, τότε το γυρίσανε στην λιτότητα και μόνο, δημιουργώντας 1,5 εκατομμύριο άνεργους και στύβοντας τον ελληνικό λαό, νομίζοντας ότι πιάσανε την άκρη του νήματος.
Μια ζωή αποτυχημένες κινήσεις κάνανε, το ίδιο κάνουν και τώρα. Τόσο ξέρουν, τόσο κάνουν!!! Τώρα έρχονται στα λόγια μας: 
Ότι με λιτότητα δεν βγαίνει άκρη και είναι ένας φαύλος κύκλος, αφού ξανά χρεωνόμαστε για να ξεπληρώνουμε το χρέος και αυτό θα συνεχίζετε αιωνίως αν δεν υπάρχει ανάπτυξη.
Όλοι οι οικονομολόγοι φωνάζουν δυνατά: 
-Ανάπτυξη κύριοι ανάπτυξη και παραγωγή…..

Θέμα: ΓΙΑ ΔΑΣΚΑΛΕΣ & ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ


Αποτέλεσμα εικόνας για προτεραιότητα

Θέμα: ΓΙΑ ΔΑΣΚΑΛΕΣ & ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ


 Φθινόπωρο και πρώτη μέρα στα θρανία για τους μαθητές του Αμερικανικού
Κολεγίου.

Η δασκάλα παρουσιάζει στα αμερικανάκια έναν καινούριο συμμαθητή τους,
τον Ιάπωνα Σακίρο Σουζούκι (γιο του διευθυντή της Σόνυ) και το μάθημα
αρχίζει με μικρές ερωτήσεις
ιστορίας.

- Για να δούμε λοιπόν, πόσο καλοί
είστε στην αμερικανική ιστορία;
λέει η δασκάλα. Ποιος είπε...

"δώστε μου ελευθερία ή δώστε μου
θάνατο";

Κάποιοι μουρμουρίζουν αλλά
κανείς δεν σηκώνει το χέρι του,
εκτός από τον καινούριο :

- Ο Πάτρικ Χένρυ το 1775 στη
Φιλαδέφεια, απαντά.

- Μπράβο Σουζούκι, και ποιος είπε
"Κυβέρνηση του λαού, από το λαό
και για το λαό"; ξαναρωτά την τάξη η
δασκάλα.

- Ο Αβραάμ Λίνκολν, το 1863 στο
Γκέτυσμπουργκ, απαντά και πάλι ο
Σουζούκι.

Η δασκάλα κοιτάζει αυστηρά την
τάξη και λέει :

- Ντροπή σας. Ο Σουζούκι είναι
γιαπωνέζος και ξέρει την
αμερικανική ιστορία καλύτερα από σας

Τη σιωπή στην τάξη σπάει μια
μικρή φωνή από τα πίσω θρανία :

- Ρε δεν πάτε να γαμηθείτε όλοι,
μαλάκες γιαπωνέζοι

- Ποιος το είπε αυτό;;; ρωτάει
αυστηρά η δασκάλα.

Ο Σουζούκι σηκώνει το χέρι του
και χωρίς να περιμένει λέει :

- Ο στρατηγός Μακάρθουρ, το 1942,
στη διώρυγα του Παναμά, και ο Λι
Ιακόκα το 1982 στη γενική συνέλευση της
Τζένεραλ Μότορς.

Η τάξη βυθίζεται στη σιωπή.
«Θέλω να ξεράσω», ακούγεται μια
ξεψυχισμένη φωνή.

 - Ποιος το είπε αυτό;;; ξαναρωτάει
με το ίδιο βλοσυρό ύφος η
δασκάλα.

Και ο Σουζούκι πετάγεται πάλι :

- Ο Τζορτζ Μπους ο πρώτος, στον
πρωθυπουργό Τανάκα κατά τη
διάρκεια επίσημου δείπνου στο Τόκιο το
1991.

Ένας μαθητής σηκώνεται όρθιος
και ξεσπάει :

- Ρε δε μας παίρνεις καμιά πίπα,
λέω γω.

Και ο Σουζούκι, ψύχραιμα :

- Μπιλ Κλίντον στη Μόνικα
Λουίνσκι το 1997, στο οβάλ γραφείο
του Λευκού Οίκου.

Δυο τρεις μαθητές πετάγονται
και φωνάζουν :

- Α γαμήσου ρε μαλακισμένο,
Σουζούκι.

Ατάραχος ο γιαπωνέζος :

- Βαλεντίνο Ρόσι, παγκόσμιο
πρωτάθλημα μοτοσικλέτας, ράλι
Νότιας Αφρικής, το 2002.

Κόλαση στην τάξη, οι μαθητές
ουρλιάζουν και πετάνε καρέκλες,
η δασκάλα έχει σωριαστεί λιπόθυμη
και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και
μπαίνει ο διευθυντής :

- Ε, μα την Παναγία δεν έχω
ξαναδεί τέτοιο μπουρδέλο.

Και στο βάθος ακούγεται πάλι η
φωνή του Σουζούκι :

- Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας,
Γιώργος Παπανδρέου, το 2011, στο
τελευταίο υπουργικό συμβούλιο της
κυβέρνησής του.

Έριξε το διαδίκτυο με αυτό το τσιφτετέλι...Η κοπέλα είναι θεά ΤΕΛΟΣ

«Λαμπρός» Κομοτηναίος πολιτευτής ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΣ!!!





Ένας πολιτευτής της Ροδόπης, σοβαρός κατά άλλα, αφού
ήπιε «δυο θάλασσες» ποτά και δεν έβλεπε τη μύτη του, δίνοντας το καλό παράδειγμα στην παρέα του, ανέβηκε στο αμάξι του έτσι «στουπί» όπως ήταν, για να πάει σπίτι του, όσο κι αν τον παρακάλεσε η παρέα του να μην πάρει το αμάξι. Δυστυχώς το κακό δεν άργησε να γίνει. Χτυπάει ένα
άλλο ακριβό αμάξι ενός συμπολίτη μας και την κοπάνισε το ανθρωπάκι και έφυγε. Μήπως ήξερε τι έκανε από το μεθύσι;
Ο παθών επειδή δεν ήθελε μπλεξίματα και φασαρίες, και
αφού πρώτα έμαθε ποιος τον «κοπάνισε» περίμενε μήπως
και πάει από μόνος του και του πει…
-Ξέρεις ρε παλικάρι, το και το, εγώ είμαι ο φοβερός και τρομερός πολιτικός που κοπάνισα το αμάξι σου. Μάταια όμως.
Την τρίτη-τέταρτη όμως ημέρα αφού ξεμέθυσε (ναι, τόσο έκανε να ξεμεθύσει), και αφού πληροφορήθηκε ότι ήξερε ο παθών ποιος ήταν ο δράστης, και για να αποφύγει τυχόνσκάνδαλο, πήρε τηλέφωνο και ανέλαβε την ευθύνη και το
κόστος της επιδιόρθωσης του αυτοκίνητου του.
Ο παθών αφού τον στόλισε κατάλληλα με διαφορά «γαλλικά» και γνωρίζοντας ότι τρέμει ο άλλος τη δημοσιοποίηση του γεγονότος έκανε το αυτοκίνητο του πιο καινούργιο και από καινούργιο!!! Και έτσι ο πολιτικάντης της «πλάκας»

πλήρωσε πολύ ακριβά το πάθος του για το ποτό, το οποίο βέβαια είναι ο μόνιμος σύντροφός του τα βράδια.

ΜΑ ΤΟΣΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ!!









Καλά πως γίνετε αυτό και δεν μπορώ να το καταλάβω;
Αυτοί που μας φτάσανε στο χείλος του γκρεμού, να παριστάνουν τώρα τους καλούς και τους διασώστες και να προσπαθούν να μας σώσουν από της κατάσχεσης;
Μα τόση υποκρισία που χωράει;
Και εκτός αυτού να εξακολουθούν να έχουν ακόμα και ψηφοφόρους;;
Η δεν βλέπουν η δεν ακούν σίγουρα!!!

Εγώ είμαι η «χοντρή». Εσύ τι ζόρι ακριβώς τραβάς;





Χρησιμοποιώ με πλήρη συνείδηση τη λέξη ‘χοντρή’. Μια γυναίκα με πολλά κιλά που είναι και αυτή άνθρωπος, όπως και κάποια που ζυγίζει 50 κιλά.
Δε θέλω να την πω παχουλή. Δε θέλω να την πω γεμάτη. Δε θα την πω πληθωρική. Χοντρή θα την αποκαλέσεις όταν τη δεις στο δρόμο, όχι plus size. Τη στιγμή που την πληγώνεις δεν σκέφτεσαι να πεις κάτι άλλο.
Ο ρατσισμός των κιλών. Δεν είναι μίασμα, είναι άνθρωπος με συναισθήματα, ευαισθησίες, προβήματα και ζόρια.
Γελάει δυνατά όπως εσύ, κλαίει όταν ένα σκουπιδάκι μπαίνει στο μάτι της, περπατά στους ίδιους δρόμους με εσένα, βλέπετε και ζείτε τα ίδια πράγματα.
Οι χοντρές που κοροϊδεύεις μπορούν να αδυνατίσουν. Εσύ μπορείς να γίνεις άνθρωπος; Σταμάτα να το κάνεις. Κάνεις πλάκα τραυματίζοντας την ψυχή της. Γιατί;
Αρνούμαι να συμβιβαστώ. Αν σε αναγνωρίσεις στις παρακάτω εικόνες, κάνε στροφή 160 μοιρών και άλλαξε συμπεριφορά.
Γιατί η γυναίκα των 100 κιλών που τρώει παγωτό είναι βόδι και η γυναίκα των 45 είναι απλώς γλυκούλα;
Όλα όσα θέλει να σου πει μία χοντρή είναι απλά, κατανοητά και θλιβερά. Πριν πετάξεις μία κακία με γνώμονα το σωματικό της βάρος σκέψου καλύτερα. Την πληγώνεις, γιατί δεν το καταλαβαίνεις. Βαραίνεις την ψυχή της. Γιατί;
Άκουσε την
-Μπορώ να φοράω κι εγώ κολλητό τζιν.
-Μπορώ να τρώω σουβλάκι χωρίς να νιώθω τύψεις.
-Δεν είμαι μοσχάρι. Είμαι κι εγώ άνθρωπος.
-Μπορώ να έχω σχέσεις με άνδρες.
-Μπορώ κι εγώ να αρέσω.
-Μπορώ να κυκλοφορώ πιασμένη χέρι χέρι με το αγόρι μου.
Μπορώ να φορέσω μαγιό και να κάνω μπάνιο στη θάλασσα.
-Μπορώ να κάνω έρωτα και να το απολαύσω.
-Μπορώ να αγαπήσω και να αγαπηθώ.
-Μπορώ να αγοράσω ρούχα και παπούτσια.
-Μπορώ να χορέψω.
Μπορώ να διασκεδάσω.
-Μπορώ να γίνω μαμά.
-Μπορώ να δουλέψω.
-Μπορώ να κλάψω.
-Μπορώ να σε ακούσω.
-Μπορώ να σε αγνοήσω.
-Μπορώ να σε βρίσω.
-Μπορώ να σε χτυπήσω.
Δεν μπορώ να γίνω σαν εσένα
-Δε θέλω να γίνω σαν εσένα.
-Δε θέλω να με καταλάβεις.
-Θέλω να μπεις στη θέση μου για λίγο, είναι ευρύχωρα δε θα πιεστείς.
Θέλω να ζήσω σαν όλους τους άλλους.
-Έχω δικαίωμα να ζήσω.
-Έχω δικαίωμα να απολαύσω τη ζωή μου, όπως εγώ επιλέξω.
-Την επόμενη φορά ελπίζω να σκεφτείς διαφορετικά.

Στο τέλος όλα θα είναι καλά.«Πόσους θα πάρεις αυτή τη φορά;» «Λίγους, γύρω στους χίλιους», απάντησε η πανούκλα.


Αποτέλεσμα εικόνας για πανουκλα φωτογραφιες

 Στο τέλος όλα θα είναι καλά. 
 

Ήταν κάποτε ένας γιατρός. Μια μέρα φεύγοντας από την πόλη που έμενε για να πάει σε μια άλλη γειτονική όπου είχε δουλειά, συνάντησε την πανούκλα που έμπαινε. Σταμάτησε και την ρώτησε: «Πάλι εδώ; Τι ήρθες να κάνεις;» Και η πανούκλα απάντησε: «Είναι η σειρά μου».
«Πόσους θα πάρεις αυτή τη φορά;» ρώτησε ο γιατρός.
«Λίγους, γύρω στους χίλιους», απάντησε η πανούκλα.
Μετά από μια εβδομάδα ο γιατρός (έχοντας ενημερωθεί εντωμεταξύ για την κατάσταση στην πόλη του) επέστρεψε, και στην είσοδο της πόλης αντάμωσε την πανούκλα που έφευγε.
«Μου είπες ψέματα», της είπε. «Είχες πει ότι θα πάρεις κάπου χίλιους και τελικά πέθαναν πέντε χιλιάδες».
Κι εκείνη απάντησε: «Δεν είπα ψέματα. Εγώ πήρα χίλιους. Τους υπόλοιπους τους σκότωσε το άγχος και ο φόβος.»
Το άγχος και ο φόβος είναι περισσότερο θανατηφόρα από την πανούκλα που βιώνουμε. Τις περισσότερες φορές ο φόβος μήπως συμβεί το χειρότερο είναι χειρότερος από το να συμβεί το χειρότερο. Στη ζωή μας βιώνουμε εκατομμύρια καταστροφές από τις οποίες η συντριπτική πλειοψηφία δεν συμβαίνει ποτέ. Τις βιώνουμε μόνο στο μυαλό μας. Συλλογικά και ατομικά όλοι κάτι φοβόμαστε: τη χρεοκοπία, την απόλυση, την κατάρρευση του ευρώ, τους ιούς, τους χωρισμούς, μήπως πέσει ο ουρανός στα κεφάλια μας. Ο φόβος όμως δυστυχώς είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο πολιτικής χειραγώγησης.
Το δηλητήριο που παραλύει τη δράση και την αντίσταση στην επέλαση οποιασδήποτε εξουσίας. Η υπερβολική ανησυχία οδηγεί σε ακινησία.
Αν αρχίσουμε να ζούμε στη στιγμή ο φόβος εξαφανίζεται. Ο κάθε φόβος έρχεται μέσα από μια επιθυμία. Έτσι αν αρχίσουμε να παρατηρούμε τον εαυτό μας θα διαπιστώσουμε ποια επιθυμία είναι αυτή που τον δημιουργεί και αν είμαστε αρκετά συνειδητοί θα διακρίνουμε την ματαιότητα που κρύβεται πίσω από αυτή την επιθυμία.
Ο φόβος επίσης προέρχεται από την ανασφάλεια μας για το αύριο. Το αύριο όμως πάντα θα είναι ανασφαλές. Η ζωή είναι όμορφη επειδή είναι ανασφαλής. Η ανασφάλεια χρωματίζει με ομορφιά τη ζωή μας. Η ζωή είναι όμορφη γιατί έχει ανατροπές. Δεν είναι δεδομένη. Η ζωή είναι όμορφη γιατί υπάρχει ο θάνατος. Η ζωή έχει αξία γιατί μπορεί να χαθεί. Αν δεν μπορούμε να την χάσουμε τότε η ζωή γίνεται φυλακή. Δεν θα μπορέσουμε να την απολαύσουμε.
Όπως λέει ο Όσσο : «Άκου πάντα το κάλεσμα του αγνώστου και αφέσου να βρίσκεσαι πάντα σε κίνηση. Ποτέ μη προσπαθείς να αγκιστρωθείς από κάπου. Το να αγκιστρωθείς σημαίνει να πεθάνεις. Είναι ένας πρώιμος θάνατος.»
Λίγη αίσθηση του χιούμορ, λίγο γέλιο, αθωότητα παιδιού- και τι έχεις να χάσεις; Προς τι ο φόβος ; Τίποτα δεν έχουμε. Έχουμε έρθει χωρίς τίποτα,
Χωρίς τίποτα θα φύγουμε.
Ο Σενέκας, διάσημος Ρωμαίος Στωικός φιλόσοφος είπε: Timendi causa est nescire. που σημαίνει: η αιτία του φόβου είναι η άγνοια
Ποια άγνοια; Η άγνοια ότι τα πάντα συμβαίνουν στη ζωή μας για ένα μοναδικό λόγο. Για να μας αφυπνίσουν από το λήθαργό μας. Για να πονέσουμε, έτσι ώστε μέσα από τον πόνο να αναγκαστούμε να φέρουμε στην επιφάνεια την αληθινή μας φύση. Η άγνοια ότι το δράμα της ζωής μας είναι τέλειο. Και όπως πρόσφατα μου είπε ένας καλός φίλος και δάσκαλος :
Στο τέλος όλα θα είναι καλά. Κι αν δεν είναι όλα καλά θα σημαίνει πως το τέλος δεν ήρθε ακόμη....